Paard d4 gaf, geheel in stijl én polo, acte de présence bij het NK Blitz. Het is een hoerenspel, maar hier volgt een wat uitgebreider verslag.

Jan heeft 14 keer gewonnen gestaan. Jan staat namelijk in de beginstelling gewonnen, ongeacht zijn kleur. Maar zijn tegenstanders wisten dikwijls middels allerlei vuile onsportiviteit, niet in het minst het overigens niet gelogen “Arbiter, mijn tegenstander heeft een onreglementaire zet gedaan,” allerlei puntjes bij hem weg te schwindelen. Ja, als je zo wil winnen… Als we de definitie van de traditionelere morele winnaar als uitgangspunt nemen, heeft hij 14 uit 14 gescoord, maar daar koop je niks voor.

Jeroen deed het zelfs gemeten naar Joëls uitgesproken lage verwachtingen matig, maar riposteerde die kwalificatie door te verwijzen naar zijn blitzrating, die 145 lager is dan zijn klassieke. En inderdaad, als we van die rating uitgaan heeft hij naar behoren gepresteerd. Maar, om maar even een voorbeeld te geven: met je zwarte pion op h2, koning op g2, witte toren op de h-lijn was zijn ..h1D weliswaar genoeg voor een halfje, maar die toren eerst ff blokkeren met Lh3 was gg ez geweest. En die FM in de laatste partij lag op zijn gat, Jeroen. Je hoefde hem alleen nog tot bloedens toe met de hak van je legerlaarzen te bewerken. Verhoog je ambitieniveau en je schaakniveau zal op de voet volgen. Aan je talent ligt het niet, en al zeker niet aan je charisma.

Mijn nulletjes uit gewonnen stellingen waren pijnlijk, de halfjes nog pijnlijker. Ik ging mijn opponent mat zetten maar mijn dame vloog uit mijn hand en nam een toren mee. Die terugvinden en -zetten zorgde voor het opraken van de tijd. Wee mijn motoriek. De tegenstander, allang opgelucht dat het onvermijdelijke mat uitbleef, reikte me in een vleug sportiviteit de hand met een remisevoorstel. In het potje dat volgde berustte ik, met dit voorval in mijn achterhoofd, in eeuwig schaak in veel betere stelling. Toegegeven: als ik net als mijn tegenstander de directe beslissing had gezien, zou ik die wel hebben uitgevoerd. Overigens zei Joël achteraf “Dat was Chiel, die is gewoon IM.” Dus gelukkig heb ik, weliswaar tegen Joël, toch nog kunnen zeggen: “Wie is een IM?!” Chiel, dus. Tegen wie ik in de knock-out alsnog twee nullen pakte.

Joël wist niet wat hij hoeriger vond: het spel of het toernooi. Ach, het opvangen van de klappen aan bord 1 is een ondankbare taak. Het gevleugelde “Tering wat ben ik weggespeeld” kwam meermaals over zijn lippen. Hoewel hij ook nog een aardig aantal getalenteerde kleuters een halt toe riep. En dat dan weer zonder ook maar het kleinste greintje respect. “Had dat jochie echt 2100+? Hij kon er helemaal niks van. Alle hoeken van het bord laten zien.” En terecht. Zijn er ook maar vier. Hoogtepunt was de claim tegen het paniekjochie dat 2 onreglementaire zetten had gedaan en zijn drogredeneringen keer op keer bleef herhalen tegen de al even paniekerige arbiter en de doodkalme Joël die zelfs nog zijn begrip voor de frustratie van zijn tegenstander probeerde te uiten, maar tevergeefs: “I’M NOT FRUSTRATED!”

De grote verliezer was volgens Joël dus ook wel echt: het toernooi. Daar zat wat in: twee keer meer dan een uur pauze, waaronder vlak voor de knock-outfase die voor de helft van de teams een kwartiertje duurde - ook voor ons. Gelukkig leverde ik in die 2^e pauze mijn grootste bijdrage aan het team door ons te attenderen op een uitstekend taartenetablissement, en was er naderhand zelfs tijd voor 84 en nóg meer taart. Werd het toch nog een geslaagde dag.